ไม้ตะวันวสันต์ ยาวิเศษขั้นสองเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิติ
“อ่ะ ยาวิเศษเม็ดนี้มีสรรพคุณรักษาอาการบาดเจ็บที่ดีเยี่ยม แถมยังหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณได้อีกด้วย เหมาะกับร่างกายที่บาดเจ็บเพราะคำสาประเบิดของเจ้าพอดี รีบกินเสียสิ” เขายื่นยาวิเศ ศษไปตรงหน้าภูตหญิงแล้วพูดยิ้มๆ
ภูตหญิงยื่นแขนสีขาวเนียนนุ่มออกมาโอบยาวิเศษที่ใหญ่เท่าครึ่งตัวนางไว้ ดวงตาสีมรกตคู่นั้นมีน้ำตาคลอหน่วย “ข้าฆ่าสหายของเจ้า เจ้ายังมอบยาวิเศษให้ข้าทำไมอีก...”
นางมองอันหลินที่ยิ้มแย้ม จู่ๆ ก็รู้สึกว่าทำไมยักษ์ตนนี้ถึงได้อ่อนโยนงดงามปานนี้ สดใสเย้ายวนใจประหนึ่งแสงแดดยามวสันต์ นางได้กลิ่นของพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่ที่แฝงอยู่ในยาวิเศ ศษเม็ดนี้อีกด้วย ยาวิเศษเม็ดนี้ต้องเป็นโอสถเทวะแน่นอน! แต่ว่าตอนนี้…ยักษ์กลับมอบมันให้นางรักษา!
“มันคนละเรื่องกัน ข้ามีความผิดที่บุกรุกสระเทวะ พวกเจ้ามีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็เข้าใจได้ ตอนนี้เจ้ารักษาตัวก่อนแล้วเราค่อยมาเจรจาข้อแลกเปลี่ยนกัน” อันหลินพูดด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน
