จ้าก็ได้!”
อันหลินมองภูตหญิงมือเท้าสะเอว ท่าทางฮึดฮัด ดวงตาก็เป็นประกาย
น่ารัก
ภูตที่มีอายุร่วมหมื่นปีแล้วยังเป็นสาวขนาดนี้!
หรือภูตจะมีลักษณะน่ารักตามธรรมชาติกันทั้งหมด
อ้อ บางทีความตัวเล็กก็เพิ่มความน่ารักได้เหมือนกัน อย่างเช่นเจ้าอัปลักษณ์ที่ตัวใหญ่แล้วอัปลักษณ์มาก หดเล็กลงแล้วทั้งน่ารักและน่าชัง
“อืม…ข้าเป็นมนุษย์ที่อยู่มาแล้วถึงสองหมื่นปี ฉะนั้นข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวน่าน่ะไม่มีอะไรแปลก” อันหลินพูดยิ้มๆ
“จริงหรือ” ภูตหญิงเบิกตามรกตกว้าง พูดด้วยความประหลาดใจ
“แน่นอนสิ ทำไมข้าถึงเปลี่ยนจากมนุษย์ที่ตัวเล็กอย่างเจ้ามาตัวโตขนาดนี้ได้ เป็นเพราะเวลาทำให้ข้าค่อยๆ เติบโตน่ะสิ!” อันหลินพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ฟังแล้วมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน…” ภูตหญิงพยักหน้าตามไปด้วย
อันหลินยิ้มอย่างพอใจแล้วพูดว่า “ในเมื่ออาการของเจ้าทุเลาแล้ว เช่นนั้นเราก็เข้าประเด็นสำคัญกันเถอะ เพราะจุดประสงค์ที่ข้ามาที่นี่ เป็นเพราะต้องการของบางอย่างในเมืองใจกลางข ของเจ้า”
ภูตหญิงได้ฟังก็พยักหน้า พูดอย่างฉับไวและอหังการว
