ียวกัน แต่ทำไมพวกเขาไม่มี…
พวกเขามองผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองใจกลางกับยักษ์ปีศาจเทพเจ้าปรองดองกันอย่างเหม่อลอย ในใจเปี่ยมด้วยความละเหี่ยใจและเศร้าใจ รู้สึกเหมือนตนยังอยู่ในความฝัน
อันหลินก็รู้สึกโชคดีมากที่ตนพาตั๊กแตนสีดำมาที่นี่ด้วย
ต้องขอบคุณสหายท่านนั้น เขาถึงได้ความรู้สึกดีๆ จากภูตหญิงอย่างง่ายดาย
ลำดับต่อไป…ถึงช่วงเวลาของการเจรจาแล้ว!
ระบบย่อยของภูตหญิงดียิ่งนัก หลังกินยาวิเศษเสร็จ อาการบาดเจ็บในร่างกายก็ฟื้นฟูกว่าครึ่งทันใด
“ข้าสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตในร่างกายเพิ่มขึ้นเยอะโขแล้ว! แม้แต่พลังยุทธ์ที่ไร้ความก้าวหน้ามาเนิ่นนานก็ขยับเขยื้อนขึ้นเยอะแล้ว!” ภูตหญิงพูดอย่างดีอกดีใจ
“เผ่าภูตอ่อนไหวต่อทุกสรรพสิ่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยาวิเศษที่แฝงด้วยพลังชีวิตแบบนี้ พวกเจ้าสามารถกระตุ้นสรรพคุณของมันได้อย่างเต็มที่ ยินดีด้วยนะเสี่ยวน่า” อันหลินแสดงความยิน นดีด้วยรอยยิ้ม
ภูตหญิงได้ฟังก็ชะงัก จากนั้นก็ยู่ปากที่นุ่มหยุ่น มือเท้าสะเอวพูดว่า “เรียกข้าว่าเสี่ยวน่าได้อย่างไร ถึงข้าจะตัวเล็ก แต่ข้าเป็นภูตที่อยู่มาแล้วหมื่นปี อายุอาจจะมากกว่าเจ
