มายังบนกำแพงเมืองแล้ว เนี่ยฮ่าวก็อดถามไม่ได้ว่า “แม่ทัพเย่ พวกเจ้ารู้จักยักษ์ปีศาจเทพเจ้าตนหรือ”
เย่หนานเทียนพยักหน้า “อืม…นับว่าไม่วิวาทไม่รู้จักกระมัง…อันที่จริงปีศาจเทพเจ้าอันหลินมีปัญญาสูงมาก ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่เข่นฆ่าตามใจเช่นพรรค์นั้น เขาไม่ทำร้ายมนุษย์อย่างพวกเ เราโดยไม่มีเหตุผลหรอก”
“ไม่วิวาทไม่รู้จักหรือ พวกเจ้าไม่วิวาทไม่รู้จักอย่างไรกัน” เนี่ยฮ่าวถามด้วยความสงสัย
“อืม…เขาเผลอเหยียบราชาของพวกเราตาย จากนั้นเราก็ต่อสู้กัน…” เย่หนานเทียนพูดอย่างเคร่งขรึม
เนี่ยฮ่าวเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง “เขา…เหยียบราชาของพวกเราตายแล้วงั้นหรือ!”
ก่อนหน้าเขาคิดอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างหายไป แต่ก็คิดไม่ออกว่ามันคืออะไรกันแน่…
ตอนนี้เพิ่งได้สติ ราชาหายไปแล้วนี่นา!
ไม่สิ! ราชันสิ้นแล้วต่างหาก!
“ราชาถูกเหยียบตายแล้ว…เจ้ายังบอกว่าไม่วิวาทไม่รู้จักอีกหรือ…” มุมปากของเนี่ยฮ่าวกระตุกยิกๆ
“อืม…ที่จริงแค่เขาอยาก เขาสามารถตบพวกเราให้ตายทั้งหมดในฝ่ามือเดียวได้ แต่ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเขาช่วยเหลือแคว้นสำริด แถมยังมอบอาวุธเทวะให้เราหนึ่งพันเล่ม…ใครบ้า
