เนี่ยฮ่าวมองเย่หนานเทียนด้วยความงุนงง เมื่อขยี้ตาพบว่ายังเป็นแผ่นหลังอันคุ้นเคย เพียงแต่ดูเหมือนจะสูงใหญ่กว่าเดิมแล้ว
แม่ทัพแคว้นวารินสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว ชูกระบี่ขึ้นสูงแล้วตะโกนลั่นว่า “เร็ว! กองทัพของเย่หนานเทียนกับทหารเฝ้าเมืองแยกกัน เป็นโอกาสที่จะฆ่ากองทัพนี้ให้เหี้ยน! พวกเราบุกเ เข้าไป อย่าให้พวกเขาขึ้นกำแพงเมือง!”
พลทหารกับอสูรที่เหลือต่างๆ ก็ได้สติ กู่ร้องถาโถมใส่กองทัพที่ลงมาจากฟ้า
เนี่ยฮ่าวก็ตื่นจากภวังค์เช่นกัน ตะโกนลั่นว่า “เร็ว! ใช้พลังเพลิงปกป้องกองทัพนอกเมือง ให้พวกเขาถอยกลับเมือง!”
นอกเมืองมีกองทัพศัตรูนับพันกับอสูรที่โหดเหี้ยมร่วมพัน กองทัพแปดร้อยกว่าคนที่แม่ทัพเย่หนานเทียนนำทัพเทียบกับพวกมันแล้วมีความแตกต่างกันทางกำลังอย่างใหญ่หลวง จำต้องให้พว วกเขาถอยกลับเข้าเมืองก่อน
แต่ทว่าเย่หนานเทียนเพียงแค่แสยะยิ้ม ชูกระบี่ขึ้นสูงแล้วตะโกนว่า “นี่เป็นศึกแรกที่กองทัพหนานเทียนของเราจะสร้างชื่อ บุกไปพร้อมกับข้า!”
“บุก!”
พลทหารแปดร้อยกว่านายไร้ความหวาดกลัว มือถืออาวุธเท
