หลือเห็นยักษ์ปีศาจเทพเจ้าที่น่ากลัวก็หมดสิ้นซึ่งจิตวิญญาณการต่อสู้ วิ่งหนีสุดชีวิต
แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใจก็คือ ทหารของเย่หนานเทียนไม่มีทีท่าว่าจะวิ่งหนีเลยสักนิด พวกเขาไม่กลัวยักษ์ปีศาจเทพเจ้าตนนี้หรือ
ขณะที่กำลังคิดเช่นนี้ อันหลินก็เบนสายตามองอสูรที่กำลังวิ่งหนี อ้าปากแล้วถ่มน้ำลาย…
น้ำลายขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายกลายเป็นกระแสน้ำที่โหมซัด ท่วมท้นอสูรหลายร้อยตัวที่กำลังหลบหนีในพริบตา จากนั้นพลังงานที่น่ากลัวก็เริ่มปะทุ ฉีกร่างของอสูร…
พลทหารทั้งหลายต่างก็หายใจดังเฮือกเมื่อเห็นฉากนี้ แค่ถ่มน้ำลายก็เอ่อท่วมกองทัพใหญ่ได้ นี่มันเป็นพลังอะไรกัน!
ทหารของแคว้นวารินตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง แต่ก็ยังวิ่งหนีไปไกลอย่างทรหด
ตั๊กแตนสีดำชั้นเทพที่ถูกตบจนตัวลอยตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นอันหลินสำแดงเดชแล้วก็ตกใจจนลากสังขารอันสะบักสะบอมหลบหนีไปไกลเช่นกัน
อันหลินเห็นตั๊กแตนที่หลบหนีก็แสยะยิ้ม ชักดาบเล่มใหญ่ออกมายืดยาวสี่สิบเมตร
ทุกคนเงยหน้ามองดาบใหญ่ที่แทบจะทะลุชั้นฟ้าเล่มนี้แล้วตะลึงอ้าปากค้างอีกครั้ง
เย่หนานเทียนพึมพำว่า “คุณพระ ดาบขยายใหญ่ได้ขนาดนี้เลยหรือ”
“เจ้าตั๊กแตน ข้า
