อันหลินก้าวเข้าไปในประตูสีทอง พบว่าข้างในเป็นอุโมงค์สีทองยาวเหยียดมองไม่เห็นปลายทาง
เขาเดินหน้าไม่หยุด ก้าวไปข้างหน้าในอุโมงค์ที่ไร้ความรู้สึกถึงพื้นที่ไม่หยุดไม่หย่อน
สุดท้ายไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน จู่ๆ โลกก็หมุนขึ้นมาทันใด
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็มาถึงป่ารกร้างผืนหนึ่ง
อันหลินมองดินแดนผืนนี้ด้วยความสงสัยแล้วพบว่ามีดวงอาทิตย์สองดวงลอยอยู่กลางนภา ดวงหนึ่งเป็นสีทอง อีกดวงเป็นสีแดง สีสันของท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินกับม่วง มองแล้วพิเศษอย่างยิ่ง
พื้นราบเรียบ และมีเนินดินเตี้ยๆ โผล่ขึ้นมาจำนวนมาก
เสียงที่ดังจอแจวนเวียนในโสตประสาท และมีเสียงดังตึงตังอีกด้วย
อันหลินเบนสายตามองข้างๆ ของตน ถึงได้อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ
เขามองเห็นมดมากมายก่ายกองบนพื้น…ไม่สิ! เป็นมนุษย์จำนวนมากต่างหาก!
ในตอนนั้นเอง ก็มีอาการเจ็บแปลบบนใบหน้า
“โอ๊ย! ยุงที่ไหนกัดข้า!” อันหลินเจ็บจนทำหน้าเหยเกพลางใช้มือตบเข้าที่หน้า
ปรากฏว่าตบไม่โดนยุง กลับพบว่ามีคราบเลือดเปื้อนบนมือของตน
เขามองเงาดำที่อยู่ห่างตนไปไกล มันใช่ยุงที่ไหนกัน นั่นมันมนุษย์ที่มีปีกไอสีขาวคนหนึ่ง!
ยุงตัวนั้นคือมนุษย์ที่มีขนาดเท่ายุง มือถือกระบี่สีน้ำเงิน พ
