ูดอย่างตกใจว่า “ไม่คิดเลยว่าต้องกระบี่เทพสังหารของเย่หนานเทียน หนึ่งในสิบมือกระบี่แห่งแคว้นสำริดอย่างข้ายังสุขกายสบายดี สมกับเป็นยักษ์ปีศาจเทพเจ้า!”
อันหลิน “…”
อีกฝ่ายพูดภาษาอนารยชนโบราณ บวกกับอันหลินเริ่มแผ่พลังจิตของตนแล้ว ในที่สุดก็เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรกันแน่…
สิบมือกระบี่ กระบี่เทพสังหาร ยักษ์ปีศาจเทพเจ้างั้นเหรอ
อันหลินกะพริบดวงตาที่งุนงงปริบๆ จู่ๆ ก็รู้สึกปวดนิ้วโป้งเท้าขึ้นมาตงิดๆ
เมื่อเขาก้มหน้ามองก็พบว่ามีคนหลายร้อยคนกำลังใช้ปลายดาบฟันรองเท้าผ้าของตนอย่างแรง
ช่วยไม่ได้ พวกเขาเหาะไม่ได้นี่นา ทำได้แค่ฟันรองเท้า…
บางส่วนที่มีฝีมือก็ใช้วิชาเปลวเพลิงเผารองเท้าของตนเป็นรูใหญ่ จากนั้นฟันนิ้วโป้งของตนอย่างแรง เสียดายที่ร่างระดับแปลงจิตของเขาหาใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะทลายได้ การโจมตีแทบจะทั้งหมดล้วนเหมือนกำลังจักจี้เขา
ลูกธนูดอกแล้วดอกเล่าพุ่งใส่เสื้อขาวของอันหลิน จากนั้นถูกเสื้อขาวดีดออก
อา เขาพบว่าหลายคนที่อยู่รอบๆ รูรองเท้าน้ำลายฟูมปาก เหมือนว่าจะเหม็นจนตาย
เฮ้อ…ทำไมต้องลำบากด้วยนะ…
“ยักษ์ปีศาจเทพเจ้าตายเสียเถอะ!”
“ท่าเทพสังหาร กระบี่เหินนภา!”
เย่หนานเทียนคนนั้นตะโกนล
