เสียงก็ตกใจจนหยุดโจมตี มองอันหลินด้วยความตกใจ
“พวกเจ้าพูดภาษาอนารยชนโบราณ ข้าพอรู้นิดหน่อย…” อันหลินพยักหน้า
“เหลวไหล นี่เป็นภาษาบรรพกาลแท้ๆ!” เย่หนานเทียนตวาดลั่น
“ก็ได้ๆ…เจ้าตัวเล็ก เจ้าพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น ตอบคำถามของข้ามาตามตรง ข้าจะไว้ชีวิตไม่ฆ่าพวกเจ้า” อันหลินพูดยิ้มๆ
เย่หนานเทียนได้ฟังก็สะดุ้งโหยง กัดฟันพูดว่า “มันเป็นยักษ์ปีศาจเทพเจ้าที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าเจ้านิดหน่อย เพียงแต่ว่ามันมีขนยาวสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า แขนขาจรดพื้น กล้ามเนื้อกำยำ หมัดทลายขุนเขา เท้าสะเทือนปฐพี น่ากลัวยิ่งนัก…แต่ก็ยังถูกกระบี่เทพสังหารของข้าปลิดชีพอยู่ดี!”
มุมปากของอันหลินกระตุกเมื่อได้ฟัง ที่นายว่ามันกอริลลาหรือเปล่า ต้องเป็นกอริลลาแน่ๆ! อยู่มานานเนิ่นขนาดนี้ไม่เคยเห็นกอริลลาเหรอ!
เย่หนานเทียนมองอันหลินแล้วพูดต่อว่า “รูปลักษณ์ของเจ้าเหมือนมนุษย์อย่างพวกเรามากกว่า อีกอย่างเจ้าก็พูดได้ด้วย ยักษ์ปีศาจเทพเจ้าก็วิวัฒนาการได้จริงๆ ด้วย…”
“วิวัฒนาการกับผีอะไร! นี่มันคนละเรื่อง!”
“ไม่สิ…น่าจะเป็นเรื่องเดียวกัน มนุษย์ก็วิวัฒนาการมาจากกอริลลาไม่ใช่เหรอ คำพูดนี้ไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา”
อันหลินฉุกคิดได้แล้วเอ่ยปาก
เย่หนานเทียน “
