นักพรตที่ไม่ได้รับสิทธิ์เข้าสู่แดนโบราณบรรพกาลต่างก็ถูกพลังงานมหาศาลส่งกลับไปอีกครั้ง
สุดท้ายภายในตำหนักเหลือคนเพียงสามสิบหกชีวิต ระดับหวนสู่ความว่างเปล่าห้าคน ระดับแปลงจิตสามสิบเอ็ดคน
จักรพรรดิจื่อเวยโยนป้ายเคลื่อนมิติสามสิบหกชิ้นให้ทุกคน “แดนโบราณบรรพกาลจะเปิดเป็นระยะเวลาสั้นๆ มีเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น พอถึงเวลา ป้ายเคลื่อนมิติจะส่งพวกเจ้ากลับสรวงสว วรรค์”
ทั้งสามสิบห้าคนต่างก็ได้รับป้ายเคลื่อนมิติสีเงินคนละชิ้น มีเพียงอันหลินที่ได้รับป้ายเคลื่อนมิติสีทองที่ทั้งหนาและใหญ่ จากนั้นเขาก็กลายเป็นจุดสนใจให้ทั้งตำหนักจับตามองอ อีกครั้งในพริบตา
อันหลิน “…”
ทำไมของเราเป็นทองคำล่ะ
จักรพรรดิจื่อเวยพูดยิ้มๆ ราวกับกำลังไขข้อข้องใจของอันหลินกับทุกคน “สหายอันหลินมีภารกิจพิเศษ ป้ายเคลื่อนมิติสีทองชิ้นนี้จะสามารถกระตุ้นได้ในพริบตาไม่ว่าที่ใดและเมื่อใด จำไ ไว้นะว่าชีวิตของเจ้าสำคัญที่สุด”
คำพูดยังคงวนเวียนอยู่ในพื้นที่ คนที่เหลือต่างก็รับรู้ได้ถึงความนัยบางอย่าง
จักรพรรดิจื่อเวยไม่หลีกเลี่ยง กล่าวเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล เห็นได้ชัดว่าลอบให้สัญญาณบางอย่างกับทุกคน
อย่างนักพรตที่รู้สายสนกลใน หรือพวกที่เคยเข้าแดน
