ลือกสองทางวางอยู่ตรงหน้าท่าน อันหนึ่งคือท่านจะเผชิญกับหายนะที่น่ากลัวอย่างยิ่ง อีกอันคือท่านหลบลี้อันต ตรายได้ แต่ท่านต้องเป็นขันทีไปหนึ่งร้อยปี ท่านจะเลือกอะไร”
ใบหน้าเย็นชาของหวังเสวียนจ้านกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ชายชาตรีอย่างหวังเสวียนจ้านคนนี้ผงาดง้ำค้ำฟ้า เป็นขันทีไม่ได้แม้แต่วันเดียว!”
อันหลินได้ยินดังนั้นก็พรูลมหายใจ “ข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน มันเป็นศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย ต่อให้ข้างหน้าเป็นภูเขามีดทะเลเพลิง ก็จะเสียน้องชายไปไม่ได้!”
“ใช่! มันต้องแบบนี้! นี่เป็นขีดจำกัด และเป็นหลักการ ไม่ว่าหายนะใดก็ไม่อาจทำให้เรายอมศิโรราบได้!” หวังเสวียนจ้านฮึกเหิมขึ้นมา
“โอ้ พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ ดูท่าทางสุดยอดยิ่งนัก” จู่ๆ ก็มีหญิงงามที่สวมชุดแดงคนหนึ่งเยื้องย่างเข้ามา บนข้อมือขาวสวมกำไลทองคู่หนึ่ง
อันหลินกับหวังเสวียนจ้านเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นหญิงรูปงาม ไหนเล่าจะกล้าถกประเด็นนี้ต่อ หน้าพลันแดงก่ำ เริ่มเปลี่ยนประเด็นสนทนา
หวังเสวียนจ้านยิ้มอย่างเก้อเขินแต่ไม่เสียมารยาทแล้วอธิบายว่า “พวกเรากำลังหารือกันว่า
