คนนั้นเป็นใคร!” อันหลินชี้คันฉ่องเมฆแล้วพูดแล้วเสียงกร้าว
ต้าไป๋เบิกตากว้างมองหญิงสาวสองคนนั้น พบว่าหญิงสาวกำลังเตรียมจะถอดเสื้อ ยังไม่ทันเห็นชัดเจน หมัดประหนึ่งพายุมรสุมก็พุ่งมาปะทะใบหน้า
ปึกๆ…ปั่กๆ…ตึกๆ…ผลัวะ…
ต้าไป๋นอนหายใจรวยรินบนพื้น ดวงตาถูกชกจนลืมไม่ขึ้นข้างหนึ่งแล้ว
“สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นเริ่มถอดเสื้อผ้าแล้ว เจ้ายังกล้าดูอีกหรือ!” อันหลินยิ้มหยัน
ต้าไป๋ “…”
เจ้าบอกให้ข้าเบิกตาหมาดูให้ชัดๆ ไม่ใช่หรือ ข้าควรทำอย่างไรกันแน่
ภายในสระจันทรา ตอนนี้สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นจูงมือเดินไปยังริมสระน้ำ ตรงนี้มีเขตที่ตัดขาดจากไอน้ำ สามารถถอดชุดเปลี่ยนเป็นกระโจมนุ่งอาบน้ำได้
สวีเสี่ยวหลานกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับพบว่าปุยเมฆที่อยู่ไกลๆ มีคลื่นบางๆ ปรากฏกะทันหัน
“เอ๊ะ” นางเหลือบมองชั้นเมฆกลางนภาที่อยู่ไกลโพ้น
“สหายเสี่ยวหลานเป็นอะไรไปหรือ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นกะพริบดวงตาสีน้ำเงินคู่งามปริบๆ แล้วถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร เจ้ารอข้าสักเดี๋ยวนะ อย่าเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าไปจัดการอะไรหน่อย” ดวงหน้างดงามของสวีเสี่ยวหลานบัดนี้ปกคลุมด้วยความเย็นเยือก เดินไปทางด้านหลังของสระจันทราเงีย
