ดเขียวคนหนึ่งเดินคู่กันเข้ามา รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ท่าทางสง่างาม แม้นใบหน้าจะถูกไอน้ำสีขาวบดบัง ไม่นับว่าชัดเจนมากนัก แต่ก็ คาดเดาได้ว่าเป็นหญิงงามเลิศล้ำทั้งสองแน่นอน
จากนั้นเมื่อเขาเพ่งพิศดูมุมปากก็กระตุกขึ้นมา
นั่น…นั่นมันชุดมรกตดำไม่ใช่เหรอ!
ไหนจะกระโปรงสีน้ำเงินนั่นอีก คุ้นตาเหลือเกิน นั่นมันชุดที่ซูเฉี่ยนอวิ๋นใส่เป็นประจำไม่ใช่เหรอ!
“หึๆ…พี่อัน เซียนหญิงสองคนนี้ต้องยอดมากแน่ๆ…รอพวกนางเปลื้องอาภรณ์ เดินไปยังจุดที่ไอน้ำเบาบาง พวกเราก็จะได้ชื่นชมกันแล้ว…” ต้าไป๋ตื่นเต้นจนกระดิกหาง
“เหอะๆ ยอดมากงั้นหรือ” อันหลินมองต้าไป๋แล้วแสยะยิ้ม
จู่ๆ ต้าไป๋ก็สะดุ้งโหยง จิตสังหารอันน่ากลัวแผ่คลุมทั่วร่าง ทำให้ขนสุนัขลุกชูชัน
มันเงยหน้าขึ้นมองอันหลินอย่างหวาดหวั่น “พี่…พี่อัน เจ้าจะทำอะไรน่ะ”
ปึกๆ…ปั่กๆ…ตึกๆ…ผลัวะ…
ปึกๆ…ปั่กๆ…ตึกๆ…ผลัวะ…
เกิดการโจมตีที่หนักหน่วงรุนแรงขึ้นทันใด ต้าไป๋นอนแผ่บนพื้นด้วยใบหน้าที่ปูดบวม น้ำตาอาบหน้า
“พี่อัน…ข้า…ข้าทำอะไรผิดกันแน่” ต้าไป๋ถูกทุบตีจนพูดจาไม่เป็นประโยคแล้ว
“เบิกตาหมาของเจ้าดูให้ชัดๆ ว่าผู้หญิงสอง
