ตว์เลี้ยง
อันหลินมอบหยกโลหิตเทวะในแหวนมิติให้เสี่ยวหงเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้เขตอาคม เสี่ยวหงยืนสังเคราะห์แสงบนหยกโลหิตเทวะทุกวัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปีแล้วปีเล่า…
ต่างก็พูดว่าการแข่งขันและแรงกดดันจะส่งเสริมให้คนก้าวหน้า คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด
เซวียนหยวนเฉิงลากลับไปเก็บตัวบำเพ็ญที่สำนักเซียนหมื่นชีวิตหลังได้รับการกระทบกระเทือนทันที
ด้วยเหตุนี้ หนึ่งเดือนผ่านไปแล้ว เขาก็ยังไม่ออกมา
เขาเคยบอกว่าจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรหนึ่งเดือน แต่ดูจากท่าทางของเขาในตอนนั้นแล้ว น่าจะไม่กลับสำนักหากไม่บรรลุ
สุดท้ายหลังเขาเก็บตัวบำเพ็ญเพียรได้เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน ก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ในที่สุดเขาก็ออกมาแล้ว!
เซวียนหยวนเฉิงก้าวออกจากแดนพิศวง เสื้อขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวดำเกรียม ใบหน้าหล่อเหลาดุจถ่านดำ
แต่นัยน์ตาของเขากลับสุกใสเป็นอย่างยิ่ง แถมยังเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อันหลินเมื่อทราบว่าพี่เฉิงกลับสำนักก็วิ่งไปต้อนรับด้วยความเริงร่า ปรากฏว่ากลับถูกพี่เฉิงลากไปประลอง
ครึ่งเค่อ[1]ต่อมา ทั้งสองก็กลับบ้านพักด้วยใบหน้าที่ไหม้เกรียม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง…
จนบัดนี้อันหลินก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมพี่เฉิงที่สุ
