ภาพอ่อนโยนถึงหยั่งรู้เขตอาคมแบบนั้น ตัวเองหลงกลเขาชัดๆ ถึงได้ตอบรับการประลองพรรค์นั้น!
“คุณพระ พี่อัน เจ้าถูกระเบิดหรือ โฮ่ง!”
ต้าไป๋เบิกตากว้างทันทีที่กลับถึงบ้านพัก มองอันหลินที่ใบหน้าไหม้เกรียมด้วยความตกใจ
“อืม ถูกระเบิด” อันหลินพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ปฏิเสธ
“หลังนายท่านถูกระเบิดแล้วยังคงงามสง่ายิ่งนัก ในความอ่อนแรงเจือความองอาจ! บรู๊ว!” หมาป่าน้อยเดินวนรอบอันหลินแล้วประจบประแจงอย่างรู้งาน
ตอนนี้หมาป่าดาบขาวกลายเป็นหมาป่าน้อยขนสีขาวไปแล้ว มองอันหลินด้วยท่าทีเชื่องๆ
หลังจากที่ได้คลุกคลีมาสักระยัก มันก็รู้นิสัยใจคอของอันหลินแล้ว รู้ว่าอันหลินชอบสัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ หมาป่าสีขาวตัวเล็กก็สอดคล้องกับรูปแบบของกลุ่มสัตว์เลี้ยงด้วย จึงเริ่มส สนองความต้องการของคนอื่นแล้ว
อดพูดไม่ได้ว่า อันหลินชอบรูปแบบนี้มากจริงๆ
เขาลูบขนสีขาวของหมาป่าน้อยยิ้มๆ แล้วเอ่ยชมว่า “รู้ความ!”
หมาป่าน้อยเบิกดวงตาโตที่สุกใส แลบลิ้ม กระดิกหางแล้วทำหน้าว่าง่าย
ต้าไป๋เห็นดังนั้นก็เกิดความรู้สึกอันตรายขึ้นมาทันที ถูกสวีเสี่ยวหลานแย่งความโปรดปรานไปยังไม่พอ ตอนนี
