้ยังจะถูกหมาป่าหางใหญ่ตัวหนึ่งแย่งความโปรดปรานไปอีกหรือ มันหมายความว่า า…
นับจากนี้ไป จำนวนซาลาเปาต้าไป๋เมินของตนอาจจะถูกลดทอนลงงั้นหรือ!
ไม่ได้การ จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!
ต้าไป๋ใช้สมองทันที สุดท้ายก็มองอันหลินอย่างประจบประแจง “พี่อัน ช่วงนี้ข้าพบที่ดีๆ ในรั้วสำนัก เจ้าไปอาบน้ำสักหน่อย ข้าจะพาเจ้าไปดู โฮ่ง!”
“ที่ไหน” อันหลินถามอย่างสนเท่ห์
ต้าไป๋ยิ้มชั่วร้าย “ความลับ ตามข้าไปถึงที่นั่นเจ้าก็รู้เอง! โฮ่ง!”
ต้องบอกว่าคำพูดของต้าไป๋เรียกร้องความสงสัยใคร่รู้จากอันหลินได้
เขารีบอาบน้ำอย่างว่องไว เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ แล้วขี่ต้าไป๋เหาะออกจากบ้านพัก
ต้าไป๋พาอันหลินมายังภูเขาสูงแห่งหนึ่ง มันเป็นเขาสุริยันแดง ภูเขาที่สูงอันดับที่ห้าของสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียน
อันที่จริงเขาสุริยันแดงแห่งนี้ไม่มีความพิเศษอะไร ถ้านับความมีชีวิตชีวานั้นสู้เขาชมจันทร์ไม่ได้ ทิวทัศน์สู้ยอดเขาแสงมรกตไม่ได้ ความสูงชันเองก็สู้เขาผาหักไม่ได้ บางทีการที่ไม ม่มีอะไรพิเศษคงเป็นความพิเศษของมัน ด้
