วยเหตุนี้นักเรียนจึงมักจะชอบมาเดินเล่นที่ภูเขาลูกนี้
“เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไม” อันหลินทำหน้างุนงง
“พาเจ้ามาชมทิวทัศน์น่ะสิ โฮ่ง!” ต้าไป๋หัวเราะหึๆ
อันหลินกวาดตามองรอบๆ ร่มไม้เขียวขจี ทอดมองไปไกลยังเห็นสิ่งปลูกสร้างของเซียนที่วิจิตรงดงามอีกด้วย ทิวทัศน์ไม่เลวเลยจริงๆ
อันหลิน “…”
“ต้าไป๋ เจ้าคิดว่าช่วงนี้อันหลินคนนี้ว่างมากใช่ไหม” อันหลินมองสุนัขขนสีขาวตรงหน้าแล้วถอนหายใจ “สุดท้ายเจ้าก็จองหองพองขน…”
“พี่อัน ที่นี่มีทิวทัศน์จริงๆ นะ เจ้าดูภูเขาลูกนั้นสิ! นั่นเขาอะไร โฮ่ง!” ต้าไป๋ชี้ภูเขาที่ไกลออกไปหลายลี้พลางพูดเสียงดัง
อันหลินมองเขาสูงอันไกลโพ้นแวบหนึ่ง “เขาชมจันทร์ไงเล่า ทำไมหรือ”
ต้าไป๋วาดอุ้งมือกลางอากาศ ก้อนเมฆสีขาวปรากฏตรงกลางระหว่างเขาสองลูก ชั่วขณะที่เมฆหมอกเปลี่ยนรูป ก็มีคลื่นลายน้ำก่อตัวกลางก้อนเมฆ
จากนั้นใจกลางของปุยเมฆก็มีภาพของทิวทัศน์ของเขาชมจันทร์สะท้อนออกมาประหนึ่งผิวกระจก
“คันฉ่องเมฆปรับความหนาแน่น ปรับมุมมองการมองเห็น ย่อขนาดของมุมมอง เพิ่งระดับความคมชัดของภาพ บดบังภาพหนึ่งด้าน…” เมื่ออุ้งมือของต้าไป๋วาดไปวาดมาเหมือนนักมายากล เมฆก้อนนั้น
