วเชียนฮ่วนกับซูเฉี่ยนอวิ๋นก็ไม่ได้ไป ข้าต้าไป๋ก็สัญญาด้วยเกียรติของสุนัข จะไม่แอบดูคน นรู้จักเด็ดขาด! โฮ่งๆ!” ต้าไป๋อธิบายสุดชีวิต
“เลิกพล่ามได้แล้ว เอาหมัดข้าไปกินก่อน!” อันหลินตะโกนเสียงกร้าว
ปึกๆ…ปักๆ…ตึกๆ…ผลัวะๆ…
ผ่านมาครู่ใหญ่ ต้าไป๋ก็หน้าบวมฟกช้ำนอนแผ่กับพื้น นัยน์ตามีน้ำตาแห่งความคับข้องใจคลอหน่วย
“พี่อัน…ข้าต้าไป๋สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเจ้า ถ้าเกิดว่ามีทิวทัศน์งามๆ จะแบ่งปันเจ้าเป็นคนแรกเลย เจ้าต้องเชื่อข้านะ…โฮ่ง!” ต้าไป๋แสดงเจตนาอย่างน่าสงสาร
อันหลินไม่พูดไม่จา เพียงแค่มองก้อนเมฆสีขาวก้อนนั้น
ต้าไป๋เห็นดังนั้นก็พูดทันทีว่า “ในเมื่อพี่อันไม่ชอบ งั้น…งั้นข้าจะลบเมฆขาวทิ้งก่อน! โฮ่ง!”
“ช้าก่อน!” อันหลินออกปากห้าม
ต้าไป๋กะพริบดวงตาดำขลับปริบๆ “…”
“รอฟ้ามืดก่อน ข้าอยากชมทิวทัศน์สักเดี๋ยว”
อันหลินยืนมือไพล่หลังจ้องเขาชมจันทร์ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย
ต้าไป๋ “…”
[1] เค่อ เป็นการบอกเวลา 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
