อย่างแท้จริง!
“พี่อัน เจ้าชอบทิวทัศน์อันนี้หรือไม่ โฮ่ง!” มุมปากของต้าไป๋ยกขึ้นแล้วเอ่ยถาม
“ชอบ!” อันหลินมองต้าไป๋อย่างชื่นชม แสดงความนับถืออย่างสูงส่งต่อคนเก่าคนแก่
“ตอนนี้เรามารอให้รัตติกาลมาเยือนกันเถอะ โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดอย่างกระหยิ่มใจ
จู่ๆ อันหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ไม่สิ ตกกลางคืนแสงสว่างน้อยเกินไป จะเห็นภาพชัดเจนจากกระจกได้อีกหรือ”
ต้าไป๋พยักหน้า “ได้สิ ใช้วิชาแสงจันทร์เพิ่มแสงก็สามารถมองเห็นได้ ถือว่าใช้ได้เลย ข้าดูมาสามวันแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย โฮ่ง!”
อันหลินพยักหน้า จากนั้นก็ได้สติโดยพลัน
“ต้าไป๋…เจ้าบอกว่าดูมาสามวันแล้วหรือ ทำไมเพิ่งมาเรียกข้าเอาป่านนี้” อันหลินแสยะยิ้ม
ต้าไป๋ได้ฟังก็สะดุ้งโหยง รีบชี้แจงทันทีว่า “ข้า…ข้ามาสำรวจสถานที่ให้เจ้าล่วงหน้าก่อนไงเล่า! โฮ่ง!”
“เหอะๆ…สำรวจสถานที่แค่วันเดียวก็พอแล้วไม่ใช่หรือ สามวันมันหมายความว่าอย่างไร อีกอย่าง ถ้าเกิดเสี่ยวหลานไปแช่น้ำด้วย เจ้าก็กล้าดูงั้นหรือ!” ใบหน้าของอันหลินถมึงทึง จิตสัง งหารน่าหวั่นเกรง
“พี่อันเข้าใจผิดแล้ว! ทั้งๆ ที่สามวันนี้เสี่ยวหลานไม่ได้มาแช่น้ำเลยแท้ๆ! อีกอย่างพวกหลิ
