ของตัวเองเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ไม่ใช่เซียนที่เลื่อนลอยจับต้องไม่ได้เช่นนั้นอีก แต่เป็นชายหนุ่มผู้สดใสที่สดชื่นกระปรี กระเปร่า!
เขามองตัวเองในคันฉ่องแล้วถามว่า “กระจกวิเศษ…กระจกวิเศษ…บอกข้ามาว่าใครหล่อเหลาที่สุดในปฐพี”
เสียงที่อ่อนวัยดังขึ้น “ทูตสวรรค์หลิงเจี้ย”
อันหลิน “…เจ้าพูดว่าอันหลินไม่ได้หรือ”
คันฉ่องวิหคชาดพูดอย่างนิ่งเฉยว่า “ข้าโกหกไม่เป็น”
อันหลินถอนหายใจ “คันฉ่องที่เอาใจเจ้านายไม่เป็นอย่างเจ้า ในโลกที่สกปรกโสมมนี้ เจ้าจะไม่มีทางได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายเลย”
คันฉ่องวิหคชาด “ข้าไม่อยากเป็นที่โปรดปราน ขอร้องท่านปล่อยข้าไปเถอะ”
อันหลิน “…”
ช่างเป็นคันฉ่องที่ซื่อตรงจริงๆ…หรือจะทุบให้แตกดีละ
อันหลินเก็บคันฉ่องวิหคชาดด้วยใบหน้าที่อ่อนใจ จากนั้นใช้วิชาญาณทิพย์วินิจฉัยของอื่นๆ ต่อ
เขาใช้วิชาญาณทิพย์วินิจฉัยวัตถุที่มีรูปร่างคล้ายบอลหิมะสามก้อนก่อน เพราะพวกมันแผ่คลื่นพลังงานที่รุนแรงอย่างยิ่ง เรียกความสงสัยจากเขา
‘ลูกหิมะระเบิด เป็นอาวุธโจมตีที่สังฆราชินีเมิ่งจือแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์สร้างเองกับมือ กระตุ้นพลังปราณแล้วปาออกไปโจมตี
