ว่า “แต่…ในกายข้าก็มีสายเลือดวิหคชาดเหมือนกันนะ แต่ทำไมกำไลวิหคชาดไม่กลัวข้าเล่า”
เปรี้ยง
เหมือนมีสายฟ้าเส้นหนึ่งฟาดเปรี้ยงจนอันหลินที่กระปรี้กระเปร่างงเป็นไก่ตาแตก
นั่นน่ะสิ ทำไมไม่กลัวสวีเสี่ยวหลานล่ะ
ทำไมถึงกลัวเรา ทำไมต้องทิ้งเรา
ความตื่นเต้นก่อนหน้านี้สลายหายไป จู่ๆ อันหลินก็รู้สึกว่าร่างกายเย็นวาบ...
คนอื่นต่างก็มีสมบัติลอยมาให้เลี้ยงดูด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่เขาประสบพบเจอมักจะเป็นสมบัติที่วิ่งหนีตนอย่างรังเกียจ…
“กินเลือดของข้า!”
เขาตะโกนเสียงกร้าวโดยพลัน ปล่อยเลือดสีทองออกมาแล้วหยดลงบนคันฉ่องวิหคชาด
ไม่สนเรื่องที่เป็นที่รังเกียจแล้ว จะสนใจมากมายไปทำไม!
ถ้าหากว่าชอบจริงๆ ยึดครองอย่างเผด็จการก็สิ้นเรื่อง!
เลือดสีทองหยดลงบนผิวคันฉ่องวิหคชาด ทำให้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เลือดซึมลงไปในคันฉ่อง แสงสีขาวเริ่มไหลเวียนเหนือคันฉ่องแล้วหายไป
บัดนี้อันหลินสัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์บางอย่าง มันเป็นสายสัมพันธ์ที่ยอมรับและสยบอาวุธได้สำเร็จ
เขาพรูลมหายใจเบาๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มโล่งใจ ฉวยคันฉ่องวิหคชาดขึ้นแล้วยิ้ม “เรียบร้อย! หนีแล้วมีประโยชน์อะไร ตอนนี้ก็กลายเป็นของของข้าอยู่ดี! ตอนนี้ข้าเป็นเจ้านายของ
