ลาม่อไห่ อันหลินก็บอกเรื่องนี้กับสวีเสี่ยวหลานด้วยความตื่นเต้น
สวีเสี่ยวหลานกลับทำหน้านิ่งเฉย บอกว่าสมบัติของตนมีมากพอแล้ว ไม่ได้แสดงสีหน้าที่คาดหวังมากเท่าใดนัก
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ อันหลินก็ลากสวีเสี่ยวหลานเหาะไปทางหอนภาขาวด้วยความตื่นเต้น
หอนภาขาวเป็นหอที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้างใต้เป็นเมฆขาวที่เลื่อนลอย
ลูกศิษย์ทั่วไปหากไม่ได้รับการอนุญาต เหาะไปหอนภาขาวโดยพลการละก็ พวกเขาจะพบว่าไม่ว่าตนจะเหาะอย่างไรก็ไม่มีทางเข้าใกล้หอนภาขาวได้ ประหนึ งหอกลางเวหาที่ลอยอยู่บนชั้นเมฆ มองเห็นแต่จับต้องไม่ได้
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานไม่พบเจอสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขามาถึงหน้าประตูหอได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค
ตรงนั้นมีจูหยวนโจวที่กำลังทอดมองมายังทั้งสองอย่างยิ้มแย้ม
จูหยวนโจวเป็นท่านลุงใหญ่ของสวีเสี่ยวหลาน อันหลินได้พบเขาในตอนนี้ บอกตามตรงว่าประหม่าอยู่บ้างเหมือนกัน
เพราะเมื่อวานอันหลินพลอดรักต่อหน้าคนทั้งสำนักเชียวนะ ไม่รู้ว่าลุงใหญ่ท่านนี้จะคิดอย่างไร…
ผู้อาวุโสจูมองอันหลินด้วยรอยยิ้ม “หึหึ อันหลิน รางวัลของเจ้าค่อนข้างล้นหลามนะ ฝากไว้ที่แหวนมิติของสวีเสี่ยวหลานทั
