นได้!”
อันหลิน “…”
เป็นหมาป่าขนานแท้ขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เข้ากับสไตล์สัตว์เลี้ยงของเขาเลย!
บอกตามตรง เขาเริ่มอยากเลี้ยงหมาป่าตัวนี้ตามธรรมชาติเสียแล้ว
“พี่อัน อันที่จริงข้าใคร่ครวญปัญหาหนึ่งมาตลอด หมาป่าน้อยตัวนี้อยู่ลำดับที่เท่าใดกันแน่ เสี่ยวซื่อ (4) เสี่ยวอู่ (5) หรือเสี่ยวลิ่ว (6) ) โฮ่ง” ต้าไป๋เลียอาหารหมาในมือแล้วพูดขึ้นอย่างฉงนสนเท่ห์
หมาป่าดาบขาวทำหน้าสงสัย “สัตว์เลี้ยงไม่ใช่แค่พวกเจ้าสามตัวหรือ”
“เปล่าเสียหน่อย เสี่ยวซื่อถูกพวกเราเผลอกินไปแล้ว เสี่ยวอู่ถูกพี่ห้าระเบิดตายไปแล้ว โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดอย่างเจ็บปวดรวดร้าว
หมาป่าดาบขาวขาอ่อนทันทีที่ได้ฟัง มองอันหลินอย่างหวาดผวา
ถูกกินกับถูกระเบิดตายงั้นเหรอ!
ลำดับก่อนหน้ามันประสบพบเจอกับอะไรกันแน่!
หมาป่าดาบขาวเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า ที่แท้เจ้านายก็น่ากลัวปานนี้!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ มันก็เริ่มเก็บงำอารมณ์ มองอันหลินด้วยความเชื่อง เบิกตาดำขลับกลมกว้างแล้วแลบลิ้นออกมา รีบสร้างความประทับใจทันที
“นายท่าน ท่านจะเรียกข้าเสี่ยวอะไรก็ได้ ข้าไม่ถือสาทั้งนั้น!”
อันหลินถอนหายใจเบาๆ “ตำแหน่งของเสี่ยวซื่อเก็บไว
