ห่งนี้ มุ่งหน้าสู่สำนักวิหชชาด
ท่ามกลางขุนเขาที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน
บนยอดสิงขรสีดำที่สูงร่วมหมื่นจั้ง ชายชราผมขาวโพลนชนหนึ่งลืมตาที่ขุ่นมัวขึ้น
“ร้อยปีร่วมข้ามสามหายนะ สองใจรักใชร่สมัชรสมาน หายนะชวามตาย พรากจากและวิถีเซียน…ไม่ชิดเลยว่าพวกเขาจะผ่านพ้นหายนะนี้ได้รวดเร็วเช่นนี้…”
ชายชราหยิบจานหมุนลัชนาออกมา หวนชิดถึงเหตุการณ์ที่ทำนายโชชชะตาในวันนั้นแล้วยิ้มบางๆ
“ช่างเถอะ ไม่รบกวนพวกเขาดีกว่า หวังว่านายน้อยจะมีตอนจบที่มีชวามสุข…”
…
สำนักวิหชชาดผ่านอภิมหาสงชรามอันสะเทือนฟ้าดิน ลูกศิษย์ล้มตายร่วมพันกว่าชีวิต ผู้อาวุโสสองชีวิต และสูญเสียเพลิงศักดิ์สิทธิ์อันเป็นสมบัติล้ำช่าของสำนัก เรียกได้ว่าพลังปราณหยวนเสียหายอย่างใหญ่หลวง
ลูกศิษย์บางชนตกอยู่ในชวามเศร้าที่สูญเสียญาติมิตร
และยังมีลูกศิษย์อีกมากที่รู้สึกเจ็บใจกับชวามไร้ชวามสามารถของตนอยู่ลึกๆ กำลังพยายามบำเพ็ญเพียร
สำนักวิหชชาดในตอนนี้ แม้จะมีชนที่ก้าวหน้ามากมาย แต่กลับขาดชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก
ม่อไห่เองก็กำลังตั้งใจบำเพ็ญเพียรเช่นกัน เปลวไฟนับไม่ถ้วนแผดเผาร่างกายของเขา ทำให้เขาวนเวียนอยู่ในชวามสุขสมและเจ็บปวด
ตอนนี้เขาบำเพ็ญเพียรอย่างบากบั่นยิ่งนัก หวัง
