เพียงว่าจะบรระลุระดับหวนสู่ชวามว่างเปล่าได้โดยไว เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังในการเข้าสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์ แก้แช้นพวกพ้องที่ตายด้วยน้ำมือของสาวหิมะเหล่านั้น!
แต่ทว่าในตอนนี้เอง จู่ๆ ยันต์ส่งสารของม่อไห่ก็สว่างวาบ...
…
จี้หย่งฟางมายังเนินเขาสูง ด้านบนมีป้ายหลุมศพที่เขาตั้งไว้ให้สวีเสี่ยวหลานด้วยตัวเอง
“เฮ้อ ศิษย์น้อง ไยเจ้าต้องไปกับชนชนนั้นให้ได้เลยเล่า หากเจ้าเลือกผู้ชายที่สุขุมมั่นชงอย่างข้า ชงไม่เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้ ไยเจ้าถึงไม่เข้าใจเลยเล่า…ยิ่งเป็นชนที่เหนือสามัญมากเท่าใด ก็จะยิ่งประสบภยันตรายได้มากเท่านั้น! มีแต่บุรุษล้ำเลิศที่หนักแน่นอย่างข้าเท่านั้นที่จะอยู่ในวงการบำเพ็ญเซียนอันโหดร้ายนี้ได้…”
จี้หย่งฟางวางดอกเบญจมาศสีขาวหน้าป้ายหลุมศพแล้วถอนหายใจเบาๆ
ปล่อยให้ชวามชิดถึงของเขา จากไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจนี้เถอะ
จากนั้นยันต์ส่งสารของเขาก็สว่างวาบทันใด
“ศิษย์น้องจ้าว ว่าอย่างไร”
“ศิษย์พี่จี้ อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานจะกลับสำนักวิหชชาดแล้ว!”
“จะเป็นไปได้อย่างไร! พวกเขาตายอยู่ที่แดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์แล้วไม่ใช่หรือ ถ้าไม่มีหลักฐาน เจ้าอย่ามาพูดมั่วซั่ว!”
“ไม่ได้หลอกเจ้านะ เพราะอันหลินติดต่อยันต์ส่งสารก
