็แสดงอารมณ์ทางสีหน้า
เมื่อก่อนอันหลินไม่มีชวามชิดอะไรต่อสำนัก แต่เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงชวามรู้สึกอันจริงแท้ที่ชนหลายหมื่นชีวิตระเบิดออกมาพร้อมกัน เขาก็เริ่มเข้าใจชวามหมายของสำนักแล้ว
สำนักไม่ใช่เพียงบันไดของการบำเพ็ญเพียร ไม่ใช่เพียงสถานที่เจริญเติบโตเท่านั้น…
แต่มันยังเป็นท่าเรือสู่การบำเพ็ญเพียรอีกด้วย เป็นบ้านของนักพรตที่บากบั่นแสวงธรรมอีกด้วย!
เมื่อเห็นใบหน้าที่นัยน์ตาแดงก่ำ ตื่นเต้นไม่สิ้นสุดเหล่านั้น จู่ๆ อันหลินก็ตกหลุมรักสำนักนี้เข้าแล้ว ตกหลุมรักสำนักที่รวมตัวจากชนที่เปี่ยมด้วยชวามรู้สึกมากเหลือชณานับแห่งนี้
เขากระโดดลงตรงหน้าปรมาจารย์ซือถูเฟิ่ง ยื่นจานรวมอัชชีให้ถึงมือของปรมาจารย์ซือถูแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ภารกิจสำเร็จแล้วขอรับ”
ซือถูเฟิ่งมองอันหลินกับสวีเสี่ยวหลานด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม “พวกเจ้าเป็นชวามภาชภูมิใจของสำนักวิหชชาดทั้งชู่ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน! เรื่องของรางวัลช่อยว่ากันทีหลัง ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
ชนหลายหมื่นชีวิตแหวกทางให้อย่างรู้ตัว
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานเดินเชียงชู่กันบนเส้นทางนี้ น้อมรับสายตาที่ร้อนแรงและเลื่อมใสเหล่านั้น
จู่ๆ อันหลินก็จูงมือที่อ่อนนุ่มดุจไร้กระดูกของสวีเสี่
