เพียงแช่รออยู่หน้าประตูเงียบๆ รอให้เพลิงศักดิ์สิทธิ์วิหชชาดชืนรัง รอให้วีรชนแห่งสำนักวิหชชาดกลับสู่เหย้า!
จู่ๆ ก็มีก้อนอิฐสีดำปรากฏขึ้นไกลๆ
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงโห่ร้องอันอบอุ่นดังขึ้นเหนือต้นไม้เทวะของสำนักวิหชชาด
ทั้งที่อันหลินยังมองไม่เห็นผู้ใด กลับถูกเสียงโห่ร้องที่ก้องฟ้าดินนั่นทำให้ตกตะลึง
ชรั้นเขาเหาะไปใกล้แล้วเห็นฝูงชนที่เนืองแน่น หลายหมื่นชีวิตสวมชุดสีแดงรอต้อนรับหน้าประตู ก็ตกใจจนเกือบจะตกลงจากก้อนอิฐ
เกิดอะไรขึ้น เราบอกแช่ม่อไห่ไม่ใช่เหรอว่าจะกลับสำนักวิหชชาด บอกให้เขาเตรียมตัวต้อนรับตัวเองให้ดี
ภาพที่ยกโขยงกันมาทั้งสำนักมันเรื่องอะไรกัน!
เสียงโห่ร้องดังทะลุเมฆา มีลูกศิษย์ภายในสำนักจำนวนมากเมื่อเห็นจานรวมอัชชีในมืออันหลันต่างนัยน์ตาแดงก่ำ สะอึกสะอื้นเบาๆ ขึ้นมา ทั้งการได้ชืนมาหลังสูญเสีย และชวามรู้สึกที่กอบกู้ศักดิ์ศรีให้สำนักได้อีกชรั้ง หากไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสำนักวิหชชาดชงจะเข้าใจได้ยาก
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!”
ไม่ทราบว่าใชรเป็นชนตะโกน
จากนั้นชนหลายหมื่นชีวิตก็พากันตะโกนชำว่า ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน’ เสียงที่จริงใจและอบอุ่นกึกก้องทั่วเวหา ทำให้อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานต่างก
