็ว
ตอนบ่าย คนที่เดินทางมารักษาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ในนี้รวมถึงบุคคลที่มีฐานันดรค่อนข้างสูงส่งในเมืองบางส่วนด้วย
พวกเขามีโรคเรื้อรังอยู่แล้ว เมื่อได้ยินชื่อเสียงของสำนักแพทย์หลานหลินก็อยากจะมาลองดูสักหน่อย
การรักษาโรคเรื้อรังของอันหลินราบรื่นอย่างยิ่ง แน่นอนว่าเคยเจอโรคที่รักษาไม่ได้เช่นกัน
อย่างเช่นนักพรตหญิงที่รูปโฉมธรรมดาคนหนึ่งมาหาอันหลิน อันหลินดูไม่ออกว่านางเป็นโรคอะไร
อันหลินพูดอย่างอดไม่ได้ว่า “แม่นาง ไม่ทราบว่าท่านรู้ไหมว่าตัวเองเป็นโรคอะไร”
นักพรตหญิงหน้าแดงเรื่อ มองอันหลินแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “เป็นไข้ใจ”
อันหลิน “…”
เขาคลึงหว่างคิ้ว พูดเกลี้ยกล่อมไม่หยุดหย่อนว่า “แม่นาง ร้านเราไม่รักษาอาการทางจิต...แต่ถ้าหากท่านเป็นไข้ใจจริงๆ ก็ไปพบเขาเถอะ เวลา ระยะทางหรือธรรมเนียมประเพณี อุปสรรคทั งหลายน่ะไม่สำคัญ ขอแค่มีรัก ก็ไม่มีปัญหาใดขัดขวางพวกท่านได้!”
นักพรตหญิงเงยหน้ามองอันหลิน แววตากระจ่างใส “จริงหรือ ที่จริงตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าข้านี่แหละ…”
“ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นเมื่อวาน ข้า…ข้าก็คิดถึงอยู่ตลอด…”
หญิงคนนั้นยิ่งพูดหน้าก็ยิ่งแดง แวว
