ตาที่มองอันหลินก็อ่อนโยนยิ่งขึ้น…
“แค่ก...” อันหลินแทบจะสำลักน้ำลายของตัวเอง
หญิงสาวมองอันหลินแล้วพูดเบาๆ ว่า “ท่านพูดเองว่า เวลา ระยะทาง ธรรมเนียมประเพณี อุปสรรคทั้งหลายไม่สำคัญ ขอแค่มีรักก็ไม่มีสิ่งใดขัดขวางพวกเราได้!”
มุมปากของอันหลินกระตุกทันทีที่ได้ยิน
ให้ตายสิ! เธอไม่เห็นเถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ข้างๆ หรือไง ผู้เฒ่าจันทราส่งเธอมาโจมตีฉันหรือไง!
หูของสวีเสี่ยวหลานค่อนข้างไว บัดนี้ใช้สายตาเหลือบมองอันหลินแล้ว!
อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “แม่นาง ที่ข้าพูดก่อนหน้านี้เป็นวิธีรักษาไข้ใจของคนรักกัน แต่ของท่านเป็นรักข้างเดียว โรคนี้ข้ารักษาไม่ได้ เชิญกลับเถอะ”
นักพรตหญิงได้ฟัง ใบหน้าก็พลันหม่นหมอง
แต่นางก็ไม่ตอแยมากนัก เพียงแค่พยักหน้าให้อันหลินแล้วจากไปด้วยความเจ็บปวด
สีหน้าของสวีเสี่ยวหลานถึงได้อ่อนโยนขึ้นมา เริ่มจับชีพจรให้เด็กหญิงตรงหน้า
อันหลินโล่งอกไปที ดูท่าทางการรักษาโรคก็มีความเสี่ยงเช่นกัน เป็นเพราะตนหล่อเหลาเกินไปแท้ๆ!
