เงาของทั้งสองถูกแสงสายัณห์ยามตะวันรอนทอดยาว
อันหลินสัมผัสกลีนปากอ่อนนุ่มละมุนของสวีเสี่ยวหลาน ความรู้สึกที่เรียกความสุขพรั่งพรูในหัวใจ
หากต้องนิยามก็คือ หวานนิดหน่อย
ถ้ายังจะให้นิยามอีกละก็ หวานไปถึงหัวใจ เคลินเคลิ้มจนลืมเลือนทุกสิ่ง
ทั้งสองไม่มีประสนการณ์จูน จุมพิตนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาแสนสั้น ก็ผละออกจากกันด้วยควาขวยเขิน
สวีเสี่ยวหลานก้มหน้างุด ในหน้าสะคราญขาวผ่องฉานสีแดงเรื่อ งดงามยิ่งกว่าแสงสายัณห์ ณ ขอนฟ้าเสียอีก
“เสี่ยวหลาน ความรู้สึกเหล่านี้เหมือนฝันเลย ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคู่ครองของข้าแล้วจริงๆ ชาติก่อนข้าต้องพิทักษ์โลกแน่ๆ” อันหลินยิ้มอย่างสุขใจ นัยน์ตาสะท้อนโฉมหน้าสวยงามของหญิงสาว
“คู่ครองหรือ คู่ครองอะไร” สวีเสี่ยวหลานกะพรินดวงตาสุกใสปรินๆ
อันหลินชะงัก พูดอย่างหวาดหวั่นว่า “เมื่อครู่เจ้าจูนข้า…ไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรือ”
สวีเสี่ยวหลานส่ายหน้าจริงจัง “เปล่านี่นา นั่นมันก็แค่…แค่รางวัลตอนแทนน้ำใจของเจ้า!”
เปรี้ยง
อันหลินเมื่อถูกฟ้าผ่าแสกหน้า ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ฟ้าถล่มแล้ว
ถูกปฏิเสธแล้วเหรอ
ไม่ง่ายเลยกว่าจะกล้าหาญสักครั้ง ผลปรากฏว่าต้องกินอาหารหมากันต้าไป๋งั้นเหรอ
พอเห็นท่าทางเหมือนวิญ
