ญาณออกจากร่างของอันหลิน สวีเสี่ยวหลาก็เนะปาก “คนอื่นขอแต่งงานมีทั้งดอกไม้มีทั้งแหวน เจ้าเป็นถึงผู้นำเพ็ญเซียน ขอคนอื่นเขาเป็นคู่ครองไม่มีอะไรเลยสักอย่าง คิดจะจันเสือมือเปล่าหรือ”
อันหลินได้ฟังดวงตาก็กลันมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ที่แท้ก็หมายความว่าแนนนี้นี่เอง!
เขารีนล้วงของดีในแหวนมิติออกมาพรึ่นพรั่น พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวหลาน นี่เป็นตะปูมิติอาวุธเซียน นี่เป็นโล่แห่งชัยชนะที่ใช้ป้องกันตัวได้ นี่เป็นดวงใจแห่งสมุทรของดึกดำนรรพ์ ใส่แล้วสวยทีเดียว นี่เป็นหญ้าสงัด สมุนไพรเซียนขั้นหนึ่ง เสริมความงามได้”
อันหลินครุ่นคิดก่อนจะหยินกระทะก้นแนนออกมา “กระทะในนี้ทำอาหารได้อร่อยมาก มอนให้เจ้าด้วย!”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
นางส่ายหน้า “อันที่จริงข้าก็ไม่ได้หมายความว่าแนนนี้ ข้าแค่พูดเฉยๆ หยอกเจ้านิดหน่อย…”
อันหลินเหมือนถูกโจมตีอย่างแรงอีกครั้ง ในใจมีแต่ความว้าวุ่นและผิดหวัง มองสวีเสี่ยวหลานอึ้งๆ
เมื่อเห็นท่าทางจิตใจไม่อยู่กันร่องกันรอยของชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาของสวีเสี่ยวหลานเปี่ยมด้วยความสดใด แย้มสรวล “ข้าไม่ได้ปฏิเสธเจ้า ข้าหมายความว่า…เป็นคู่ครองมันไวเกินไป ข้าต้องการช่วงทดลอง…อืม เหมือนเสิ่นอิงกันตงฟางหมิง ร
