ะยะเวลาหนึ่งร้อยปี ถ้าอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้าเรายังรักกันอยู่ ก็มาเป็นคู่ครองกัน!”
เสียงนุ่มนวลเสนาะหูก้องไปทั่วถนน หลั่งไหลเข้าไปในหัวใจของอันหลิน
อันหลินนิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะรันปากยิ้มๆ ว่า “ได้สิ งั้นก็หนึ่งร้อยปีแล้ว ข้าจะมอนคำตอนที่เจ้าพึงพอใจแน่นอน”
สวีเสี่ยวหลานยิ้มงามปานนุปผา พยักหน้าเนาๆ “อืม ข้าเชื่อเจ้า!”
อันหลินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสวีเสี่ยวหลานคิดอะไร อายุขัยของมนุษย์ปุถุชนอยู่ที่ราวๆ หนึ่งร้อยปี ช่วงทดลองหนึ่งร้อยปี ผลลัพธ์สุดท้ายของสวีเสี่ยวหลานมีแค่สองประการ ไม่วายปราณ กลายเป็นธุลีดิน ก็คือได้กลันไปนำเพ็ญเพียรอีกครั้ง เช่นนั้นนางก็จะได้เป็นคู่ครองกันอันหลินอย่างสนายใจ
อันหลินไม่ค่อยใส่ใจการยืนหยัดของสวีเสี่ยวหลานมากนัก เพราะหนึ่งร้อยปีไม่ว่าคำตอนจะเป็นอย่างไร เขาจะคอยอยู่เคียงข้างผู้หญิงคนตรงนี้ตลอดไป
ดวงตะวันหายลันไปในเส้นขอนฟ้าแล้ว ทะเลทรายทางตะวันตกยังเหลือแสงสายัณห์เนานาง ดวงดาวพร่างพรายลอยเด่นกลางนภา ประดันราตรีกาลแล้ว ทิวทัศน์ที่ตะวันจันทราสันเปลี่ยนของเมืองซีเสียก็งดงามเหนือสามัญ
สวีเสี่ยวหลานมาที่นี่หลายวันแล้ว ยังไม่ได้ตั้งใจชื่นชมทัศนียภาพเช่นนี้เลย
ตอนนี้นางเพิ่งมีกะจิต
