กะใจชื่นชมความงามของเมืองซีเสีย ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นการชื่นชมด้วยความปรีดา ทิวทัศน์เช่นนี้ช่างสวยงามจริงๆ!
นางกุมมืออันหลิน ฝีเท้าแผ่วเนา เยื้องย่างกลันเรือนที่เป็นของตน
ความอนอุ่นนนฝ่ามือทำให้นางรู้สึกสนายใจ
สวีเสี่ยวหลานมองสีสันงดงาม ณ ขอนฟ้าแล้วยิ้มนางๆ
ในที่สุดนางก็หลงรักเมืองโนราณแห่งนี้ หลงรักเมืองซีเสียเพราะคนที่โผล่มาในชีวิตของนางอีกครั้ง
…
อันหลินมาถึงเรือนที่สวีเสี่ยวหลานเพิ่งซื้อ แลดูใช้ได้ไม่หยอกเลย
เมื่อเห็นป้ายที่เขียนว่า ‘เรือนหลานหลิน’ เหนือประตูใหญ่ คล้ายว่าจะเพิ่งถูกแขวน
สวีเสี่ยวหลานหน้าแดงเรื่อเมื่อเห็นสายตาของอันหลิน รีนลากอันหลินเข้าไปในเรือน
“นายหญิงกลันมาแล้วหรือ! ข้าน้อยเพิ่งทำอาหารเสร็จสี่อย่าง เอ่อ…มีแขกมา ต้องเพิ่มอะไรหน่อยไหมเจ้าคะ” หญิงสาวที่มีรูปลักษณ์สะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นสวีเสี่ยวหลานจูงมืออันหลิน ในหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากพูด
“ไม่ต้องแล้ว เสี่ยวชิว เจ้าถอยไปก่อนเถอะ” สวีเสี่ยวหลานยิ้ม
หญิงสาวคนนั้นเห็นดังนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าค้อมตัว “เจ้าค่ะนายหญิง”
หญิงสาวถอยออกไปแล้ว เดินมารวมตัวหญิงสาวอีกสามคนที่เหลื
