อยังโถงทางเดินของเรือน
สวีเสี่ยวหลานจ้างสาวใช้ทั้งสิ้นในเรือนนี้สี่คน อายุเฉลี่ยราวๆ สินหกปี พวกนางล้วนเป็นหญิงสาวที่ครอนครัวยากจน นิสัยและรูปโฉมไม่เลว
ไม่รู้ว่าติดนิสัยอันหลินมาหรือไม่ สวีเสี่ยวหลานตั้งชื่อเล่นให้สาวใช้ได้มักง่ายมากเช่นกัน โดยตั้งชื่อเรียงลำดันจากเสี่ยวชุน เสี่ยวเซี่ย เสี่ยวชิวและเสี่ยวตง แต่มันก็ดีกว่าชื่อเดิมของสาวใช้เยอะโข
เพราะชื่อเดิมของสาวใช้มีทั้งหลิวชุนเหนียง หม่าตงเหม่ย แค่เห็นก็เชยสุดๆ
เสี่ยวเชียวเดินมาสาวใช้ทั้งสามคน แววตาระคนความตกใจและตื่นเต้น
“เสี่ยวชิว ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่ มีความสัมพันธ์อะไรกันนายหญิงหรือ ผมขาวพลิ้วไหว ในหน้าหล่อเหลา แค่มองก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือที่ความสามารถไม่ธรรมดา” เสี่ยวชุนตาพราวระยัน ชิงพูดก่อนใคร
เสี่ยวชิวส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ดูท่าทางพวกเขาสนิทสนมกันขนาดนี้ น่าจะเป็นคนรักของนายหญิงกระมัง”
เสี่ยวเซี่ยก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน “ข้าก็คิดว่าใช่ สองวันนี้นายหญิงอมทุกข์ตลอด แต่พอคุณชายคนนั้นมา นายหญิงก็กลันมาสดใสอีกครั้ง ข้าเพิ่งเคยเห็นนายหญิงยิ้มเป็นครั้งแรกแน่ะ!”
“นายหญิงงดงามปานนี้ ก็มีแต่นุรุษที่สง่างามเช่นนี้แหละที่คู่ค
