ยู่แล้ว เป็นนักปรุงยาระดับเทพนิรมิต ความรู้ในทฤษฎียาทั้งหลายแหล่เรียกได้ว่าเป็นบุคคลระดับปรมาจารย์ แม้นางจะใช้พลังปราณไม่ได้อีก แต่ก็ยังอาศัยความรู้อันมหาศาลตรวจรักษาจ่ายยา ช่วยเหลือคนที่ติดโรคในเมืองนี้ได้เช่นกัน
ทางใต้ของเมืองซีเสียมีที่ราบยาวิเศษพันลี้ด้วย สมุนไพรนานาชนิดมีมากเหลือล้น ยามว่างเว้นก็ยังศึกษาได้อีกด้วย ไม่ปล่อยให้ชีวิตน่าเบื่อเกินไป
อีกหนึ่งสาเหตุที่นางเลือกอาชีพนี้เป็นเพราะ จะอาศัยศาสตร์แพทย์อันเลิศล้ำสร้างชื่อเสียงและมิตรภาพ จะได้ไม่ถูกคนของอิทธิพลอื่นข่มเหงรังแก…
นางรู้สภาพของตัวเองดี นางไม่ใช่อัจฉริยะของสำนักวิหคชาดคนนั้นอีกแล้ว
ตอนนี้นางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่หน้าตาสะสวย มนุษย์ปุถุชนที่ไม่มีกำลังจะต่อต้านพลังภายนอกเลยสักนิด…ฉะนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นางจำต้องรู้จักป้องกันตัว
เปิดสำนักแพทย์ในเมืองโบราณช่วยเหลือคนได้มากหลาย กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ คนที่นางช่วยเหลือเหล่านี้ ก็เป็นเกราะป้องกันของนางด้วย
ตอนนี้พลังยุทธ์ของสวีเสี่ยวหลานลดถึงกายแห่งมรรคขั้นสองแล้ว ประสาทสัมตัสที่มีต่อสิ่งรอบกายค่อยๆ เชื่องช้าลง
ภาพที่เคยชัดเจนในคราแรกก็เริ่มเลือนราง
ร่างกายที่เคยเปี่ยมด้
