ข้าลึก ก่อนจะคำนับชายชุดขาวข้างกาย “ขอบคุณผู้อาวุโสยิ่งนักที่ช่วยเหลือ พลทหารทั้งเล็กใหญ่แห่งเมืองเซี่ยงฉิงซาบซึ้งยิ่งแล้ว!”
“ไม่เป็นไร ข้าขอถามหน่อยว่า วันนี้พวกเจ้าเห็นหญิงชุดเขียวขี่กระบี่เหาะผ่านเมืองนี้ไปบ้างหรือไม่”
ชายคนนั้นคืออันหลินนั่นเอง เขามองพลางเอ่ยถามจ้งเย่
จ้งเย่ได้ฟังก็ชะงัก จากนั้นตั้งใจใคร่ครวญแล้วส่ายหน้าอย่างเสียดาย “วันนี้เมืองเซี่ยงฉิงเอาแต่สู้รบปรบมือกับสาวหิมะอย่างดุเดือด ข้าไม่พบว่ามีสตรีเหาะผ่านกำแพงเมือง หรือไม ม่ก็รอให้สงครามนี้สิ้นสุด ข้าค่อยซักถามพลทหารที่แนวกำแพงอื่นๆ”
อันหลินส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ต้องหรอก ไม่มีเวลาแล้ว…”
ร่องรอยที่สวีเสี่ยวหลานเคยผ่านที่นี่จะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา หากชักช้าเสียเวลาอีก เขาอาจจะยืนยันตำแหน่งของสวีเสี่ยวหลานไม่ได้อีก
วิชาจิตอนุมาน!
ดวงดาวนับไม่ถ้วนฉายวาบในดวงตาอันหลิน สุดท้ายนัยน์ตาก็สะท้อนภาพของดินแดนผืนนี้
วิชาจิตอนุมานใช้ได้แค่เดือนละครั้ง หากว่าใช้ถี่จะเป็นอันตรายต่อร่างกาย ถึงขั้นว่าบั่นทอนอายุขัย
แต่อันหลินไม่มีเวลาสนใจอะไรมากแล้ว เขาไม่มีเวลาให้ลังเล! เขากำลังแข่งกับเว
