นุมานไม่หยุด พลังก็อ่อนแรงลงทุกขณะ ร่างกายก็เริ่มส่อแววจะต้านทานไม่ไหวแล้ว
เขากำลังบ่นอุบ แต่เขารู้ดีว่าโอกาสของตนมีแค่ครั้งเดียว จะถอดใจกลางคันไม่ได้เด็ดขาด
“โชคดีที่เจ้าไม่ได้ใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายของมัน ไม่อย่างนั้นข้าคงจะอึ้งไปแล้วจริงๆ…”
“แต่ข้าก็เข้าใจว่าทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้”
“เพราะข้าไล่ตามเจ้ามา ผ่านสถานที่งดงามมากมาย…เจ้าอยากชมทิวทัศน์ในโลกนี้ให้มากก่อนที่จะกลายเป็นมนุษย์ปุถุชนใช่ไหม เจ้ามันโง่จริงๆ ไปที่ไหนขอแค่เจ้าบอกข้า…”
อันหลินมองท้องฟ้าอันไกลโพ้น นัยน์ตาเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาเช็ดคราบเลือดมุมปากแล้วขี่ก้อนอิฐลอยขึ้นอีกครั้ง
