่าเบื้องหน้าพวกเขาเป็นเทพเจ้าที่สูงส่งยวดยิ่ง
สตรีผู้นั้นคือเจ้าเหมันต์ บรรพชนผู้บุกเบิกแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์!
เจ้าเหมันต์ยื่นมือไปหาเพลิงศักดิ์สิทธิ์แล้วกำเล็กน้อย
ชั่ววินาทีที่เพลิงศักดิ์สิทธิ์อันขาวบริสุทธิ์ลุกโชน ถูกพลังที่น่ากลัวบีบอัดจนกลายเป็นลูกไฟทรงกลมสีขาว
ลูกไฟสีขาวถูกชักนำ จึงเริ่มลอยไปหาจานรวมอัคคีกลางท้องฟ้า
นี่เป็นขั้นสุดท้ายแล้ว การหยิบยืมพลังของเจ้าเหมันต์สิ้นเปลืองพลังงานยิ่งนัก เมิ่งจือกัดฟันกรอด กระตุ้นผอบเทพวิ ถีสุดชีวิต
ในตอนนั้นเอง เสาแสงอัสนีที่เชื่อมต่อฟ้าดินเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง ประดุจกระบี่ตัดนภา ฟาดใส่เมิ่งจือด้วยพลังทำลา ายล้างอันน่าสะพรึงกลัว
เปรี้ยง
สายฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาลปะทุ เปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นทะเลอัสนี กระแทกเมิ่งจือกระเด็นออกไปหลายลี้อีกครั้ง!
สำนักวิหคชาดกับสาวหิมะเงียบงันอีกหน จ้องเมิ่งจือด้วยความตะลึง
กระบี่ที่เจิดจ้าดุจหิมะของเมิ่งจือดำเกรียมบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย ชุดสังฆราชินีขาดรุ่งริ่ง ควันดำผุดออกจากร่างกา าย มองดูสิ้นท่าอย่างยิ่ง
ใบหน้าที่งามสะคราญเปื้อนคราบเลือด กวาดสายตามองรอบๆ ด้วยความงุนงง สุดท้ายจดจ้องไปที่หลุมดำนั่น ตรงนั้นมีหญิงสาว วรูปงามคนหนึ่งกำลังประคองช
