เมื่อพลังเพลิงหลั่งไหลเข้าสู่ทะเลปราณอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดอันฉีหลินกับหงส์ขาวก็หยุดวิวาทกัน
ประหนึ่งพวกมันจะเห็นพ้องต้องกันว่า ดูดซึมพลังเพลิงข้างๆ ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
หงส์ขาวดูดซึมพลังเพลิงอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ขนนกเริ่มอุดมสมบูรณ์ อานุภาพมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ พุ่งชนทะเลปราณอันกว้างใหญ่
อันฉีหลินกลับทำเหมือนดื่มนมวัว ค่อยๆ กลืนเพลิงศักดิ์สิทธิ์สีขาวที่ลอยกลางอากาศลงท้องช้าๆ แถมยังทำปากแจ๊บๆ บ่อยครั้ง ใบหน้าสุขใจและชื่นมื่น
ในที่สุดอันหลินก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง เงยหน้ามองเพลิงศักดิ์สิทธิ์กลางเวหา หวังว่ามันจะฮึกเหิมสักหน่อย อย่าหยุดถ่ายทอดพลังไวปานนั้น อย่างน้อยให้อันฉีหลินอิ่มก่อนค่อยว่ากัน
ความจริงก็เหมือนจะเป็นดังที่เขาปรารถนา ครั้งนี้แสงสีขาวสาดลงมาค่อนข้างยาวนาน
สามนาทีผ่านไปแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย!
ห้านาทีผ่านไปแล้ว แสงสว่างยังไม่หยุดเทกระหน่ำ…
อันหลินเริ่มเบื่อหน่ายแล้ว จึงนั่งลงบนแท่นพิธีเสียเลย
เหล่าผู้อาวุโสมองแสงของเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่หลั่งไหลลงมาดุจธารน้ำไม่ขาดสาย มุมปากกระตุกยิกๆ เกิดความรู้สึกปวดใจชอบกล
ลูกศิษย์หลายหมื่นชีวิตกลับยิ่งอิจฉาริษยาแค้นเคือง จ้
