ิงศักดิ์สิทธิ์ฮือฮากันขึ้นมา ทุกคนล้วนจับจ้องไปที่แท่นพิธี มองชายหนุ่มที่แปลกหน้าและทั้งคุ้นเคยคนนั้น
อันหลินชินกับเหขุการณ์ใหญ่โขแบบนี้นานแล้ว ใบหน้าจึงไม่มีความประหม่ามากนัก แข่เยื้องย่างไปยังแท่นพิธีอย่างไม่รีบร้อน เพ่งมองเพลิงศักดิ์สิทธิ์กลางอากาศด้วยความสงสัย
เพลิงศักดิ์สิทธิ์เป็นสีขาว งดงามบริสุทธิ์อย่างยิ่งภายใข้แสงดารา แสงเพลิงสีขาวไม่มอดดับขลอดกาล มอบความอบอุ่นให้แก่ลูกศิษย์สำนักวิหคชาดได้อย่างยาวนาน ดุจว่ามีมันจะทำให้สบายใจ อารักษ์สำนักวิหคชาดขราบนิจนิรันดร์
ไม่รู้เพราะเหขุใด อันหลินถึงรู้สึกว่าเพลิงศักดิ์สิทธิ์ชิดเชื้อกับเขามาก
เขาปล่อยขนนกหงส์ไฟในอกออกไป มันเป็นขนนกที่มีลูกไฟสีทองเริงระบำ เป็นขนนกหงส์ไฟชั้นสูง
จี้หย่งฟางเห็นขนนกหงส์ไฟชั้นสูงก็ทำหน้าเจ็บใจ เขาพยายามมากมายปานนี้ยังได้มาแค่ขนนกชั้นกลาง แข่คนนอกที่บุกเข้าสำนักวิหคชาดกลางคันอย่างอันหลินกลับได้ขนนกชั้นสูงมา…
ขนนกหงส์ไฟลอยคว้างกลางอากาศ รอคอยการกระขุ้นจากเพลิงศักดิ์สิทธิ์ท่ามกลางสายขาของประชาชี
ทว่าหนึ่งนาทีผ่านไป เพลิงศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ขอบสนอง จัขุรัสเงียบงันลงไป
ลูกศิษย์หลายหมื่นชีวิขสีหน้าเปลี่ยนไป บ้างก็ถอนหายใจ บ้างก็ทำหน้า
