ผ่านไปอีกวัน สำนักวิหคชาดจัดพิธีอวยพรเพลิงวิหคชาดที่มีห้าปีหนึ่งครั้ง
สำหรับสำนักวิหคชาดแล้ว พิธีนี้เป็นงานใหญ่ที่ล้ำค่า
เพราะวันนี้เพลิงวิหคชาดจะทำการชำระล้างสมาชิกทุกคนในสำนัก และจะถ่ายทอดพลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ให้แก่ลูกศิษย์ที่ค่อนข้างโดดเด่นของสำนัก ซึ่งก็คือการให้พวกเขารวบรวมเพลิงวิหคชาดในทะเลปราณ
ลูกศิษย์หลายหมื่นชีวิตรวมตัวกัน ณ จัตุรัสเพลิงศักดิ์สิทธิ์ รอคอยการเปิดพิธี
เพราะสัตว์เลี้ยงอย่างต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์ไม่ใช่ลูกศิษย์ของสำนักวิหคชาด จึงทำได้เพียงงีบหลับในสวน
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานเดินเคียงคู่กันเข้าสู่จัตุรัสเพลิงศักดิ์สิทธิ์ การมาเยือนของพวกเขาดึงดูดสายตาของลูกศิษย์ส่วนใหญ่ ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้ชื่อเสียงของอันหลินโด่งดังเหลือเกิน ทำให้ลูกศิษย์มากมายทั้งนับถือและสงสัยในตัวเขา
“รีบดูนั่นสิ คนนั้นแหละอันหลิน!”
“ไม่ได้มีสามเศียรหกกรเสียหน่อย อีกอย่างดูแล้วก็ไม่ได้สง่างามอะไร แต่หน้าตาก็ดูหล่อเหลาดี”
“เจ้าจะไปรู้อะไร! ความสง่าไม่เปิดเผย คืนสู่สามัญ แบบนี้สิยอดฝีมือ! เจ้าดูดวงตาของเขาสิ ลึกล้ำดุจท้องทะเล และเหมือนแฝงเร้นด้วยทุกสรรพสิ่งในจักรวาล โอ้…หล่อเหลือเกิน!”
“มีสติ เลิกบ้าผู้ชายได้แล้ว!
