” หยางหยวนจ้องอันหลิน ในแววตาเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นอย่างใหญ่หลวง ราวกับกำลังเปล่งแสง
หลู่เจียจื้อเผยอปาก เอ่ยคำโต้แย้งไม่ออก
อันหลินซาบซึ้งจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว หยางหยวนเป็นคนแรกที่เชื่อมั่นในฝีมือการปรุงอาหารของเขาก่อนจะได้เห็นเขาทำอาหาร ถึงแม้เขาจะไม่มีฝีมือการปรุงอาหารจริงๆ ก็เถอะ
เมื่อเห็นท่าทางแพ้พ่ายของหลู่เจียจื้อ ม่อไห่กับซ่างกวนอี้ต่างก็หัวเราะออกมา
จี้หย่งฟางมองทั้งห้าคนที่สนิทสนมกัน ยืนงุนงงอยู่อีกมุม
นี่มันเรื่องอะไรกัน ซ่างกวนอี้ไม่เย็นชาแล้วหรือ หยางหยวนไม่มองฟ้าแล้วหรือ
อันหลินเพิ่งเข้าสำนักได้ไม่กี่วัน ไยจึงคุ้นเคยกับทั้งสี่คนถึงปานนี้ ต่อให้เป็นผู้มีพระคุณของหยางหยวน ก็คงไม่สนิทสนมกันเร็วเช่นนี้หรอกกระมัง
จู่ๆ จี้หย่งฟางก็รู้สึกล้มเหลวขึ้นมาฉับพลัน หวนคิดถึงภาพที่อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานอยู่กันเป็นคู่ในสำนักช่วงนี้ เขาก็ไฟสุมทรวงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ลูกศิษย์หลายหมื่นชีวิตในสำนักมารวมกันที่จัตุรัสครบแล้วโดยไม่รู้ตัว
เจ้าสำนักไม่อยู่ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักวิหคชาดอย่างเฉินซิ่นหรานจึงเริ่มกล่าว พูดอย่างไหลลื่นร่วมหนึ่งแสนกว่าตัวอักษร รวดเร็วอย่างยิ่ง แต่เนื้อหากลับฝังล
