รรมชาติ
อันหลินถามยิ้มๆ ว่า “ชอบไหม”
สวีเสี่ยวหลานไม่ตอบ แต่เงยหน้าขึ้นจ้องมองอันหลิน “งามหรือไม่”
อันหลินพยักหน้าจริงจัง “งาม!”
สวีเสี่ยวหลานเบือนหน้าไปอีกทาง สุ้มเสียงดุจวารินชโลมจิตใจ “เช่นนั้นก็ชอบ”
บรรยากาศคลุมเครืออบอวลทั่วอากาศ เคล้าคลอด้วยเสียงนกร้องกังวานเป็นระยะๆ
ลิงโลดใจ และใจสั่นสะท้าน
อันหลินยื่นมือไปกุมมือข้างกายช้าๆ สัมผัสได้ว่ามือขาวผ่องของสวีเสี่ยวหลานสั่นระริกครู่หนึ่ง แต่ไม่ปฏิเสธ
อันหลินยังรู้สึกถึงความอบอุ่นและอ่อนนุ่มของฝ่ามือ ความรู้สึกเช่นนั้นชวนให้ใจสั่นหวั่นไหว!
ในตอนนั้นเอง ลมอ่อน แสงแดดอบอุ่นและเจิดจ้า
“ฮึ่ย เจ้าอย่าคิดว่าสร้อยเส้นเดียวจะซื้อข้าได้…ข้าแค่เห็นเจ้านั่นกลัวความสูงอยู่ตรงนั้น เลยให้เจ้ากุมมือ” สวีเสี่ยวหลานเอ่ยด้วยเสียงที่นุ่มละมุน
อันหลินชะงัก กะพริบตาปริบๆ พูดอย่างไม่ยอมว่า “งั้นอาการกลัวอย่างอื่นของข้า กุมมือเจ้าได้หรือไม่”
สวีเสี่ยวหลานขำพรืด “เจ้ายังกลัวอะไรอีก”
“ข้ากลัวความมืด เวลาเดินในตอนกลางคืนข้ากลัวสุดๆ อ้อ ข้ากลัวพระอาทิตย์ด้วย แค่เจอก็หงอยแล้ว กลัว…” อันหลินพูดเป็นตุเป็นตะ
สวีเสี่ยวหลาน “…”
“จริงสิ ในเมื่อเจ้าให้ของขวัญข้าแล้ว งั้นข้าจะตอบแท
