สีดำ นัยน์ตาแดงก่ำ “ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงจุดนี้ ข้าไม่ยอมทิ้งท่านแน่”
หยางหยวนยิ้ม “ถ้าออกไปแล้ว ฝากบอกศิษย์พี่เถาจือแทนข้าทีว่าขอโทษ…”
เขาหลับตาลงช้าๆ คล้ายว่าตัดสินใจจะใช้วิธีการสุดท้ายแล้ว
“เลิกเร้าอารมณ์ได้แล้ว เซียนกระบี่อันหลินคนนี้ยังไม่ได้ลงมือเลย ไยเจ้าคิดจะถอดใจแล้วล่ะ” อันหลินวางมือลงบนกระบองสีดำ วาดแผนผังค่ายกลที่สลับซับซ้อนลงไป
เส้นทางสีขาวก่อตัวกลางอากาศ อันหลินกระตุ้นพลังปราณที่แห้งขอดนานแล้วของตนสุดกำลัง
เขาพยายามควบคุมผลข้างเคียงของพลังปราณอนธการ ฝืนบังคับพลังปราณให้เคลื่อนไหวไปตามเส้นชีพจรของร่างกาย มือข้างนั้นสั่นเทาไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ถึงขั้นว่ามีเลือดไหลออกจากมุมปาก
“อันหลิน เจ้า…” ม่อไห่มองอันหลินอย่างตกตะลึง
ซ่างกวนอี้เองก็ใจสะท้านเช่นกัน มองอันหลินอึ้งๆ
หยางหยวนลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อได้ยินเสียง เห็นชายหนุ่มที่มีเลือดไหลออกจากมุมปาก มือวาดแผนผังค่ายกลอย่างสั่นระริกกำลังยิ้มให้ตน
ค่ายกลส่องแสงโชติช่วง แทรกซึมไปในกระบองสีดำตรงอกของหยางหยวน
อันหลินกำกระบองด้วยมือข้างเดียวแล้วออกแรงดึง!
พรวด
เลือดสาดกระจาย กระบองที่เปื้อนเลือดถูกอันหลินกระชากออกมา
ม่อไห่
