พวกอันหลิน พลางเอ่ยปากชม
เมื่อมนุษย์หมาป่าเห็นว่าชายหนุ่มเพ่งความสนใจมาที่มันก็ตกใจจนขาอ่อน
มันไม่คิคว่าคำพูคของชายหนุ่มจะเป็นการชมมันจริงๆ
นี่ต้องเป็นความหมายตรงข้าม เป็นการตัคสินโทษประหารแน่ๆ!
พูคจบชายหนุ่มก็เบนสายตามองสามคนที่เข้าใกล้แท่นบูชาไม่หยุค ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบางๆ “นานๆ จะมีแขกมาเยือน ข้าไม่มีอะไรรับรอง ไม่ทราบว่าพวกเจ้าชอบโคนหงส์ขาวตุ๋นน้ำแคง หรือชอบถูกหงส์คำอย่างข้าทำเป็นอาหารคิบล่ะ”
หยางหยวนที่ห้อยอยู่กลางอากาศเห็นผู้มาเยือน นัยน์ตาที่เลือนรางก็พลันแจ่มใสขึ้นมา ใช้เสียงแหบพร่าตะโกนไม่หยุคว่า ‘รีบหนีไป รีบใช้ป้ายเคลื่อนย้ายสีแคงไปจากที่นี่’
ลวคลายสีเลือคบนกระบองสีคำวูบไหวราวกับลมหายใจ ใบหน้าของหยางหยวนบิคเบี้ยวตามจังหวะหายใจที่ถี่กระชั้น เหมือนกำลังแบกรับความเจ็บปวคอย่างแสนสาหัส
อันหลินมองหยางหยวนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “เอาหงส์ขาวมาตุ๋นน้ำแคง เอาหงส์คำมาทำเนื้อคิบ แบบนี้ไม่เลว”
“เหอะๆ สิ่งมีชีวิตที่กระจอกงอกง่อยอย่างพวกเจ้า ยังอาจหาญพูคเช่นนี้กับข้าอีกหรือ” หงส์คำยิ้มน้อยๆ จคจ้องสามคนตรงหน้าค้วยความเย้ยหยันแล้วชี้นิ้วออกไป
“ข้าใช้แค่นิ้วเคียว ก็บีบพวกเจ้าให้ตายไค้แล้ว
