อย่างท่วมท้น หมายจะมอบการโจมตีที่รุนแรงที่สุดให้
“ตายเสียเถอะ!” มันตะโกนลั่น ตวัดกรงเล็บของตน มิติสั่นสะเทือน ลำแสงเจิดจ้าจนฟ้าดินอับแสง
อันหลินมองมนุษย์หมาป่าด้วยสีหน้าดังเดิม มีเพียงโลกหล้าที่หม่นแสงทันใด
ท่ามกลางอนธการที่ไม่มีสิ้นสุด จู่ๆ ร่างของมนุษย์หมาป่าก็เกิดความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกกระชาก
“บรู๊ว!” มนุษย์หมาป่าเกล็ดขาวโหยหวน
เมื่อท้องฟ้ากลับมาสว่างอีกครั้ง ความแหลมของกรงเล็บก็ฉีกกระชากชั้นเมฆดำทะมึน เผยให้เห็นหลุมที่กว้างกว่าพันเมตรห้าหลุม แต่ไม่เห็นร่างของอันหลิน
มนุษย์หมาป่าหันศีรษะอย่างยากเย็น พบว่าอันหลินโผล่มาข้างหลังแล้ว
ฉัวะ
ร่างที่มีเปลวไฟปกคลุมของมนุษย์หมาป่ามีรอยมีดนับร้อยปรากฏให้เห็น เลือดพุ่งกระฉูดขึ้นนภา!
ร่างกายของมันหล่นร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง กระแทกพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่
อันหลินสวมชุดขาวพลิ้วไหว ลอยลงมาอยู่ตรงหน้ามนุษย์หมาป่าอย่างแผ่วเบาดุจอินทรี ใบหน้าเรียบเฉย จ้องมองมนุษย์หมาป่าที่อยู่บนพื้น
“จะยอมสวามิภักดิ์หรือไม่” เขาพูดประโยคนั้นออกมาอีกครั้ง
เสียงนั้นเป็นเหมือนลมเหมันต์บรรพกาล ทำให้เนื้อตัวของมนุษย์หมาป่าสั่นเทา
มนุษย์หมาป่ากลัวแล้วจริงๆ พลังของคนคนนี้น
