ก้าวหน้าอีกแล้ว กินพวกเขาอาจทำให้พวกเราทลายคอขวดได้ จะสนใจนายท่านทำไม!”
นกเพลิงชายตามองมนุษย์หมาป่าอย่างเย็นชา “ระวังปากเจ้าให้ดี! ทุกอย่างทำเพื่อนายท่าน ข้าลงคะแนนจับเป็นไปให้นายท่าน!”
มนุษย์เสือลังเล “ข้าไม่ลงคะแนน”
มนุษย์หมาป่า มนุษย์เสือและนกเพลิงถอนหายใจพร้อมกัน “เฮ้อ…กลับมาที่จุดเดิมอีกแล้ว…”
อันหลิน “…”
ที่แท้ที่อสูรเพลิงสวรรค์ทั้งสามโต้เถียงกันเนิ่นนาน กำลังพูดเรื่องนี้เหรอ แถมยังลงคะแนนรอบแล้วรอบเล่าอีกเหรอ
คุณพระ พวกแกต่างหากที่โง่!
อันหลินเริ่มส่งกระแสจิตให้ม่อไห่กับซ่างกวนอี้ “ข้ารู้แล้วว่าพวกมันกำลังพูดอะไร จากบทสนทนาของพวกมัน น่าจะมีอสูรที่ถูกเรียกว่านายท่านจับตัวหยางหยวนไป พวกมันเป็นพวกเดียวกับอสูรที่ทำให้หยางหยวนประสบอันตราย พวกเราเก็บมนุษย์หมาป่าไว้ซักถาม ที่เหลือฆ่าให้หมด มนุษย์หมาป่าไม่ค่อยภักดีต่อนายท่าน สามารถเค้นถามได้!”
ซ่างกวนอี้ได้ฟังก็ตาลุกวาว สีหน้าที่มองอันหลินเจือความนับถือ
ม่อไห่กลับงงเป็นไก่ตาแตก มองอันหลินด้วยความฉงนสนเท่ห์
เลียนเสียงหมูร้องเป็นวิธีกระตุ้นภาษาอนารยชนจริงหรือ โลกใบนี้มีอะไรที่ผิดไปกันนะ
“ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ของข้ารับผิดชอบจัดการลูกกระจ๊อก
