เอาไว้
ซ่างกวนอี้กลับมองทั้งคู่ด้วยความตื่นตะลึง พวกเขากำลังทำอะไรน่ะ
ทั้งสามถูกฝูงนกเพลิงถ่วงเวลาไปครู่หนึ่งแล้วมุ่งหน้าเหาะไปยังจุดหมายต่อ
จากนั้นผ่านไปไม่นาน ชั่วขณะที่เมฆเพลิงกระเพื่อม ก็มีนกเพลิงหลายตัวปรากฏตรงหน้าพวกเขา ประเดประดังเข้ามา
พวกเขาลงมือเข่นฆ่าอีกครั้งก่อนที่นกเพลิงจะรวมตัวกันถึงร้อยตัว
ต่อมาไม่นาน นกเพลิงกลุ่มที่สามก็มาเยือน...
พวกอันหลินลงมือสังหารพวกมันอีกครั้ง!
ภายหลังก็มีกลุ่มที่สี่ กลุ่มที่ห้า กลุ่มที่หก…
“คุณพระ ทำไมจู่ๆ คุกวิหคชาดถึงได้มีนกเพลิงโผล่มามากมายปานนี้!” อันหลินอดบ่นไม่ได้
ซ่างกวนอี้กะพริบตาปริบๆ “นกเพลิงก็มีเยอะมาตลอดไม่ใช่หรือ ไม่ว่าข้าจะไปไหนก็เห็นพวกมัน มักจะบินออกจากเมฆเพลิงมาตามข้าเหมือนยุง น่ารำคาญยิ่งนัก!”
อันหลิน “…”
จะว่าไป พวกเราเข้าคุกวิหคชาดอันเดียวกันหรือเปล่า
ทำไมเขากับม่อไห่เดินทางมาตั้งนานเพิ่งเจอนกเพลิงแค่ครั้งเดียว แต่นางกลับพบเจอตลอดเวลาล่ะ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอันหลิน ลบล้างไม่ได้อีกต่อไป
“เป็นอย่างไร พิลึกมากใช่ไหมล่ะ” กระแสจิตของม่อไห่ดังขึ้นในโสตประสาทอีกครั้ง
อันหลินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมซ่างกวนอี้ถึงได้ถูกนก
