บบนั้น ฝีมือการปรุงอาหารเป็นความสามารถ เป็นความปราดเปรื่อง เป็นความเที่ยงธรรม…” ม่อไห่พูดไม่หยุด ด้วยหวังว่าอันหลินจะมอบเนื้อให้อีกสักหน่อย
หลังซ่างกวนอี้กินเนื้อสิบชิ้นหมด ใบหน้าก็ฉายความเสียดาย
ทำไมเมื่อครู่ข้าไม่ซื้อให้เยอะหน่อย
ทำไมข้าถึงได้โง่ขนาดนี้
ข้ากำลังทำอะไรกันแน่
มองดูสองคนที่กำลังสวาปาม ในที่สุดซ่างกวนอี้ก็ทนไม่ไหว เอ่ยเสียงเบาว่า “สหายอันหลิน ข้าอยากซื้ออีกสักหน่อย คำพูดเมื่อครู่…ถอนได้หรือไม่”
อันหลินเงยหน้ามองซ่างกวนอี้ หญิงงามที่ถูกลูกศิษย์สำนักวิหคชาดขนานนามว่าหญิงงามผู้เย็นชา บัดนี้ใบหน้าเจือความเขินอายและปรารถนา
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง คิดว่าลงทุนระยะยาวได้ จึงพยักหน้า “ศิษย์พี่ซ่างกวนอี้ อย่างไรเสียข้าก็ถือเป็นคนของสำนักวิหคชาดแล้ว มอบให้เจ้าอีกเก้าสิบชิ้น ไม่คิดเงิน ได้กินคนละหนึ่งร้อยชิ้น แบบนี้สิเรียกว่ามีสุขร่วมเสพ!”
ซ่างกวนอี้นิ่งไปหลายอึดใจ ราวกับถูกความสุขมวลมหาศาลจู่โจม นัยน์ตาสั่นระริก พูดขอบคุณว่า “สหายอันหลิน ขอบคุณเจ้ามากเหลือเกิน เจ้าช่างเป็นคนดีจริงๆ!”
อันหลิน “…”
ม่อไห่กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่สิ ในกระทะมีเนื้อแค่สามร้อยชิ้นไม่ใช่หรือ ข้าได้เพิ่มอีกส
