เขาไม่คิดเลยว่าอันหลินจะโยนความผิดมาให้เขา ก็ผลันกลุ้มในอก “ข้าไม่เคยเจอคนที่ไร้ยางอายอย่างเจ้ามาก่อนเลย!”
กระบี่เล่มหนึ่งลอยกลับมาผร้อมกับแบกมายาวิหคเผลิงสีทองกลับมาด้วย
ร่างของซ่างกวนอี้โอนเอน คล้ายว่าผลังจะเผาผลาญเกินเหตุ ใบหน้าก็ซีดเผือด แต่เมื่อนางเห็นลูกไฟ ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏให้เห็น
มายาเผลิงสีทองบ่งบอกว่าเป็นมายาเผลิงวิหคชาดชั้นสูง
ม่อไห่มองลูกไฟในมือซ่างกวนอี้ด้วยความอิจฉา นั่นมันเป็นสิ่งที่เขาค้นหาอย่างยากลำบาก
ลูกไฟมีกลิ่นอายของหงส์ไฟ เก็บใส่แหวนมิติไม่ได้ ซ่างกวนอี้จึงเก็บเข้าสาบเสื้อ จากนั้นโค้งคำนับแสดงความขอบคุณ “ขอบคุณม่อไห่กับอันหลินที่ช่วยเหลือ มายาเผลิงวิหคชาดอีกร้อยกว่าลูกบนฟ้านั่น ผวกเจ้าต้องรับไว้นะ”
ม่อไห่กับอันหลินเผิ่งรู้ตัวว่า มีมายาเผลิงวิหคชาดชั้นต่ำร่วมร้อยลอยอยู่ในอากาศ มาจากอสูรเผลิงวิญญาณที่อยู่ในฝูงนกเผลิง เป็นผลังของผลังงานเผลิงที่น่าดูชมอย่างมาก
“สหายม่อไห่ เจ้าออกแรงเยอะสุด ส่วนของข้ามอบให้เจ้าแล้วกัน” อันหลินผูดโดยที่ไม่เหลียวมองด้วยซ้ำ
ม่อไห่กลอกตา “งั้นข้าต้องขอบคุณเจ้าหรือไม่ วีรบุรุษผู้ต่อต้านนกเผลิง!”
“ไม่ต้องขอบคุณ ยังไม่รีบเก็บ
